Pizza neapolitańska

Ten specjalny rodzaj pizzy został w 2009 roku wzięty pod ochronę Unii Europejskiej. O certyfikat gwarantowanej tradycyjnej specjalności (GTS), który obowiązuje we wszystkich krajach UE Neapolitańczycy starali się przez 25 lat. Certyfikat ten ma chronić pizzę przed podróbkami. Wyrób prawdziwej neapolitańskiej pizzy musi spełniać niezwykle surowe wymagania, które regulowane są przez rządowe rozporządzenie. Zgodnie z tym aktem do wyrobu pizzy mogą być użyte tylko pomidory San Marzano, mozzarella di Bufala Campana oraz mąka typu 0 lub 00 (ewentualnie mieszanka obu rodzajów). Ciasto wytworzone może być tylko z użyciem drożdży browarnianych albo neapolitańskich. Powinno być ono wyrabiane ręcznie, ewentualnie z użyciem wolnoobrotowego miksera. Formowanie wyrośniętego ciasta musi być ręczne (zakazane jest użycie wałka lub jakiekolwiek innego narzędzia), a grubość takiej masy nie może przekraczać 3 milimetrów. Piecze się ja w piecu opalanym drewnem dębowym przez 60-90 sekund w temperaturze 485 °C.

Kilka słów o serach

Z dobrej, jakości winem i owocami idealnie komponuje się ser. Rodzina serów, o różnych smakach, miękkich twardych, dojrzewających, świeżych czy pleśniowych jest ogromna. Sery świeże można określić, jako twarogowe. W tej grupie znajdzie się zarówno grecka feta, włoskie mascarpone, mozzarella, jak i serek wiejski. Typowo francuskie korzenie mają sery pleśniowe z miękką skórką i wnętrzem o konsystencji kremowej. Różnią się intensywnością smaku i zapachu. Najbardziej znane z tej rodziny jest ser brie i camembert. Produkowane są naturalne bądź z dodatkami na przykład orzechów włoskich, pieprzu czy ziół. Inna grupa serów pleśniowych jest przerośnięta pleśnią w kolorze zielonym lub niebieskim. Mają ona bardzo mocny, ostry, często lekko gorzki smak. Najbardziej znane sery niebieskie, stosowane, jako dodatek do zup, sosów i mięs to roquefort i gorgonzola. Polski akcent, jeśli chodzi o sery niebieskie to rokpol. Do sałatek, kanapek i zapiekanek wykorzystuje się sery półtwarde- angielski cheddar oraz holenderskie gouda i edam. Kolejna grupa serów to sery twarde, do których należy między innymi ementaler oraz parmezan. Znany powszechnie zwłaszcza parmezan, jako dodatek do sałatek, sosów, past. Osobna grupę serów tworzą te wytworzone z mleka koziego. Dostępne są one, jako świeże, aż po twarde.

Włoskie bogactwo makaronów

Makaron daje ogromne możliwości komponowania w kuchni wielu ciekawych, smacznych a jednocześnie prostych i szybkich w przygotowaniu potraw. Wszystko zależy od fantazji kucharza. Makarony wywodzi się wbrew powszechnemu przekonaniu nie z Włoch, ale ze starożytnych Chin. Makaron może mieć różny kształt, kolor, a nawet nadzienie, co ma wpływa na rodzaj sosu, z jakim dany makaron jest podawany. Najbardziej rozpowszechnione rodzaje makaronów to między innymi cannelloni, farfalle, fettuccine, fusili, lasagne, ravioli, rigatoni, penne i oczywiście spaghetti. Cannelloni, czyli stosunkowo duże rurki można nadziewać farszem na bazie mięsa lub szpinaku i zapiekać w sosie beszamelowym. Farfalle mają przyjemny kształt kokardek i sprawdzą się w daniach mięsno-warzywnych oraz sałatkach, zwłaszcza jeśli będą kolorowe. Sos śmietanowy doskonale będzie wyglądał na fettuccine, czyli wstążkach zwiniętych w gniazda. Lasagne, czyli duże płaty makaronowe, służą do przyrządzenia zapiekanej potrawy o takiej samej nazwie z wykorzystaniem mięsa mielonego, pomidorów i sera. Z kolei ravioli, to niewielki pierożki, które można wykorzystać do sałatek. Grube rurki penne są idealne do zawiesistych sosów oraz zapiekanek. Klasyka gatunku to długie, cienkie nitki z sosem pomidorowym i mięsem mielonym czyli spaghetti.

Tradycje świąteczno-kulinarne

Na gruncie polskim tradycyjne święta i wydarzenia wynikające z obchodzonych świąt katolickich są ściśle powiązane z tym, co jest podawane na stół. Zarówno Boże Narodzenie, jak i Wielkanoc mają charakterystyczne potrawy, które podawane są praktycznie wyłącznie w tym okresie roku. Wprawdzie ostateczny wygląd świątecznego stołu zależy również od regionu kraju to pewnie podstawowe dania mają charakter można powiedzieć ogólnokrajowy. Boże Narodzenie nie obędzie się bez wigilijnego barszczu czerwonego z dodatkiem uszek, kapusty z grzybami, śledzia w oleju i oczywiście karpia smażonego, bądź przygotowywanego po żydowsku. Potrawami wigilijnymi, ale nie tak powszechnymi w skali kraju są kluski z makiem, kutia, zupa grzybowa, śledź w śmietanie, kompot z suszu owocowego. Do tradycji należy również pieczenie pierników. Święta Wielkanocne to z kolei to bogactwo słodkich wypieków-bab i mazurków. Inne, lecz bardzo ważne potrawy to szynki- gotowana, pieczona, wędzona, biała parzona kiełbasa oraz dania z jajka, będącego głównym symbolem tychże świat. Nie tylko najważniejsze święta katolickie mają swoje tradycyjne dania. Również świeckie, czego przykładem może być tłusty czwartek i przygotowywane na ten dzień faworki i paczki, albo rogale z białym makiem i orzechami pieczone na świętego Marcina.

Kuchnia zmysłowa i upojna

Stwierdzenie, że przez żołądek można dotrzeć do serca nie jest bezpodstawne. Wystarczy uważnie się rozejrzeć po kuchni i okaże się, że w zasięgu reki mamy sporo warzyw, owoców i przypraw, których skład chemiczny oddziałuje na zmysły bardzo pobudzająco. Kuchnia miłosna, czyli taka, która wykorzystuje naturalne afrodyzjaki nie jest niczym nowym. Właściwe zestawienie, przyrządzenie takich produktów może dodać energii i rozbudzić fantazje. Do afrodyzjaków należy wszystko to, co ma dużą zawartość potasu, a więc ostrygi, którymi podobno zajadał się Casanova, oraz krewetki, kawior, pstrąg czy łosoś. Miłosne działanie mają również owoce- banany, melony oraz awokado, a także niektóre warzywa- pospolicie wyglądający i znany wszystkim seler, szparagi czy bakłażan nazywany często gruszką miłości. Oczywiście również soki wyciśnięte z tychże owoców i warzyw będą miały miłosne właściwości. Afrodyzjakami są również niektóre z przypraw, na przykład chili, cynamon, kardamon, gałka muszkatołowa oraz korzeń żeń-szenia, ceniony zwłaszcza w medycynie wschodniej. Umiejętnie skomponowany posiłek może zdaniem znawców zdziałać cuda. Ważne jest połączenie odpowiednich składników – ostrygi z sokiem z cytryny, banan z czekoladą, krewetki z awokado, chili dodane do potrawy bądź deseru czy szampan i truskawki.

Szczypta przyprawy, moc smaku

Nie ma gotowania i żadnej kuchni bez przypraw. Właściwe ich proporcje decydują o smaku potrawy. Do tego by właściwie stosować przyprawy należy posiąść nieco teorii by uniknąć kulinarnych porażek. Zadanie przypraw to polepszenie smaku, aromatu lub ewentualnie koloru konkretnej potrawy. Przez całe tysiąclecia historii świata handel przyprawami był intratnym zajęciem, a trudniący się nim kupcy ryzykując własnym życiem zdobywali fortuny. Niektóre z przypraw współcześnie stały się popularne, jeśli nie nawet pospolite. Część jednak, na przykład szafran nadal jest drogim dodatkiem do potrawy. Przyprawy możemy podzielić na ziołowe, warzywne i korzenne. Nic dziwnego, że zioła traktowane są jak przyprawy. Dodawane do mięs podkreślają ich smak a jednocześnie zbawiennie wpływają na układ pokarmowy i trawienny. Zresztą, niektóre zioła stosowało się i stosuje do sporządzania lekarstw. Zioła można stosować również do sałatek, a jest ich całe mnóstwo- tymianek, bazylia, rozmaryn, kminek, majeranek, lubczyk i wiele innych. Z kolei do warzyw przyprawowych zaliczyć można np. natkę pietruszki, selera, korzeń imbiru, czosnek czy szczypiorek. Z egzotycznych przypraw warto wymienić między innymi chili, curry, cynamon, kardamon, kurkuma czy gałka muszkatołowa. Ważne by stosując przyprawy zachować umiar.

Moda na ryż i wodorosty

Jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać w ostatnim czasie bary i restauracje specjalizujące się w daniach kuchni japońskiej. Kuchnia ta uchodzi za bardzo zdrowa, czego świadectwem ma być późny wiek jakiego dożywają Japończycy w dobrym zdrowiu i kondycji. Charakterystyczne dla diety japońskiej oprócz używania dużej ilości ryżu jest wykorzystywanie surowych ryb, wodorostów i owoców morza do komponowania dań. Potrawą, która jest znana na całym świecie jest bez wątpienia sushi. Do jego sporządzenia wykorzystuje się ryż, surowe kawałki ryb, na przykład tuńczyk, łosoś, oraz sprasowane algi, w które zawija się składniki. Do zwijania wykorzystuje się bambusową matę, a rulon kroi się bardzo ostrym nożem na mniejsze kawałki. Jest to jedna z możliwości podania i odmian sushi. Można spotkać także sushi formowane w dłoni, które jest najszybszym sposobem przyrządzenia tego dania, a także podawane w miseczce, bądź do samodzielnego skomponowania. Dodatkami do tego dania są sos sojowy oraz bardzo ostry chrzan wasabi. Japończycy to danie spożywają bezpośrednio placami, jednak w większości restauracji światowych i europejskich wykorzystywane są pałeczki. Napojem, jaki powinien być podawany do sushi jest zielona herbata. Na świecie powstały różne wariacje tego dania z różnymi akcentami regionalnymi.

Bez mięsa, zdrowo i kolorowo

Wegetarianizm jest ideologia, sposobem na życie, które ma wpływ na sposób odżywiania się człowieka, czyli na kuchnię. Najkrócej rzecz ujmując jest to wykluczenie z diety produktów pochodzenia zwierzęcego, choć w skrajnych odmianach wegetarianizmu unika się także pewnych rodzajów warzyw, których zerwanie byłoby równoznaczne z uśmierceniem rośliny. Kuchnia wegetariańska jest bardzo bogata, i wbrew opiniom wielu osób, również bardzo smaczna. Wprawdzie mięso jest dla człowieka źródłem białka odgrywającego dużą rolę w procesach rozwojowych to wegetarianie znaleźli jego odpowiednik roślinny, a mianowicie soję. Z soi produkowane są sery, pasztety, susze i granulaty będące bazą do wielu dań, oraz mleko sojowe. Zasadniczo polska kuchnia powiązana dość mocno z tradycją katolicką ma wiele dań bezmięsnych, które podawane były w okresach postu. Współcześnie, kiedy mamy dostęp do wielu produktów spożywczych, kiedy kuchnie całego świata są praktycznie na wyciągniecie ręki tworzenie dań wegetariańskich nie jest niczym trudnym. Bogactwo makaronów, kasz, ryżu i dodatków do nich, serów, warzyw oraz owoców daje duże możliwości tworzenia wyszukanych dań. Dania wegetariańskie warto stosować także w kuchni o tradycyjnym charakterze, jako zdrową, lekkostrawna odskocznię bądź uzupełnienie mięsnej diety.

Gotowanie w domu jest zdrowsze

Gotowanie to dla wielu osób nie tylko codzienny obowiązek, ale również i ogromna pasja. Niejednokrotnie jest to odkrywanie nowych potraw i nowych smaków. Temat wdzięczny, o czym świadczy niezliczona ilość programów i poradników kulinarnych w telewizji, oraz mnogość blogów i stron poświęconych tematyce kulinarnej w internecie. Pozytywne jest nie tylko gotowanie samo w sobie, ale również rosnąca świadomość znaczenia diety w życiu człowieka, wpływu sposobu odżywiania się na zdrowie, kondycję organizmu. Po pierwsze gotowanie w domu jest zawsze wyjściem zdrowszym niż korzystanie z barów szybkiej obsługi, proponujących głównie tłuszcze i węglowodany, co jest zabójcze dla zdrowia. Gotowanie w domu natomiast może być pasjonującą przygodą i zajęciem, przy którym rodzina może wspólnie spędzić czas. Podobnie ważne dla życia rodzinnego jest wspólne spożywanie posiłków. Samodzielnie gotując zwracamy większa uwagę, na jakość wykorzystywanych produktów. Sięgamy po wytwory ekologicznego rolnictwa, rezygnując już świadomie z taniej, ale gorszej, jakości produktów oferowanych przez duże sieci handlowe. Unikamy gotowych dań, zupek, półproduktów o dużej zawartości soli i glutaminianu sodu. W ten sposób nabieramy zdrowych nawyków żywieniowych co jest ważne i pozytywne zwłaszcza ze względu na dzieci.

Polska tradycja na talerzu

Kuchnia polska powstawała przez wieki, w czasie których ewoluowała pod wpływem trendów między innymi zachodnioeuropejskich, ale również wschodnich. Duże znaczenie miał okres rozbiorowych i przenikanie się kultur, tradycji i obyczajów co wpływało między innymi na to co pojawiało się na stole. Kuchnia polska w dużej mierze opiera się na potrawach zbożowych i mącznych. Kluski i pierogi, w zależności od regionu mogą się różnić sposobem podania, farszem, ale można je uznać za charakterystyczne dla naszej kuchni. Na stołach goszczą też produkty, które w czasach pradawnych zbierano w lesie, dzisiaj uprawia się je na skalę przemysłowa. Grzyby, jagody, maliny, orzechy bo o nich mowa stanowiły doskonałe uzupełnienie sosów do mięś, jak i deserów. Kuchnia polska może być nieco ciężkostrawna, jeśli chodzi o mięsa. Na stołach króluje wieprzowina, ale równie często podawany jest drób. Polacy spożywają również sporo produktów nabiałowych, twarde sery żółte, twarogi, kefiry, jogurty, maślanki. Kolejnym, charakterystycznymi daniami są kiszone warzywa- kapusta oraz ogórki o bardzo wyrazistym smaku. Zwłaszcza kapusta jest podstawą wielu tradycyjnych dań, między innymi bigosu, pierogów z kapustą i grzybami. Kuchnia polska to także bogactwo ciast i deserów- serniki, makowce, babki, faworki, pierniki.